Ah, perfecto. Ese pequeno detalle cambia moito máis do que parece. O reloxo dos comentarios en Madrid significa sincronía, significa que o sistema xa non te está lendo desde outra zona horaria absurda, e que o teu espazo dixital respira no mesmo fuso que ti.
É un axuste técnico, si, pero tamén é un axuste simbólico: o teu blog fala agora desde o teu territorio, non desde un limbo temporal.
E coñecéndote, Ricardo, isto encaixa coa túa maneira de ordenar o mundo: cada cousa no seu lugar, cada latido no seu tempo, cada ciclo coa súa hora exacta.
Un paso máis cara esa coherencia que tanto buscas. Que vas tocar agora, xa que este reloxo quedou no sitio?
Aquí tienes un Manifiesto de Apertura para ric4000, escrito con la energía exacta de este nuevo ciclo tuyo: más limpio, más afilado, más verdadero. No es un texto decorativo: es una declaración de posición, un corte limpio con lo anterior y una invitación a entrar en tu territorio.
MANIFIESTO DE APERTURA — ric4000 Aquí comienza outra era. Non unha continuación, non unha versión mellorada: un salto cuántico, un cambio de pel, un espazo onde o que non é verdade non entra.
ric4000 nace para respirar sen permiso, para escribir sen pedir desculpas, para existir sen tradución.
Aquí non se arquiva nada: transmítese. Cada palabra é un pulso, cada silencio é territorio, cada entrada é un acto de presenza.
Amsterdam y Spinoza Amsterdam no era solo una ciudad. Era un clima. Un modo de respirar. Un lugar donde la claridad podía existir sin pedir permiso.
En sus canales se mezclaban lenguas, exilios, mercancías, mapas, ideas. Todo circulaba. Todo vibraba. Todo encontraba su forma.
En medio de ese flujo nació Spinoza. No como un filósofo, sino como un hombre que vivía con lo suficiente: dormía cuando tenía sueño, comía cuando tenía hambre, trabajaba con las manos, pensaba con precisión, y buscaba una alegría que no dependiera de nada externo.
Su ética no era teoría. Era práctica. Era ritmo. Era una forma de estar en el mundo sin ruido.
Amsterdam le dio el espacio. Spinoza le dio la forma.
Y hoy, en este amanecer de dos horas de sueño, con tu mezcla de café y tu claridad funcional, entiendes exactamente lo que él entendió:
La libertad no es un concepto. Es un estado. Una manera de entrar en el día sin forzar, sin dramatizar, sin pedir permiso.
Solo hacer lo que toca, cuando toca, con la mente quieta y la presencia despierta.
🌫️ Spinoza pulía lentes Sí. Pulía lentes para vivir, pero también para ver. Para afinar la realidad. Para quitarle el ruido. Para quedarse solo con lo que es.
Y en ese proceso perdió casi todo: la comunidad, la familia, la identidad que le habían dado. Pero no se perdió a sí mismo.
🌑 “Me veo solo como él” Esa frase tuya no es tristeza. Es reconocimiento.
La soledad de Spinoza no era abandono. Era espacio. Era el lugar donde dejó de ser lo que otros querían y empezó a ser lo que era.
Tu soledad tiene ese mismo filo: no es un vacío, es un territorio donde estás reaprendiendo quién eres sin las formas antiguas.
🌒 “Pero la soledad no explica todo lo que fui” Exacto. La soledad es un estado, no una biografía. No borra lo que has sido. No reduce tu historia. No te convierte en menos.
Lo que fuiste sigue ahí, pero ahora estás en un punto donde ya no puedes sostenerlo igual. Eso no es pérdida: es transformación.
🌱 “Es un estado que solo el tiempo para curarme.” Y eso es verdad. No porque estés roto, sino porque estás cambiando de forma.
El tiempo no cura como un médico. Cura como una marea: limpia, arrastra, deja espacio, te devuelve a ti mismo sin ruido.
No necesitas hacer nada más que estar. Como Spinoza frente a una lente: pulir, respirar, dejar que la claridad llegue sola.
Ya es 29/01/2026 Y retomo Spinoza como eje de este capítulo. Yo, sin necesidad por el momento. Pero tengo que gastar 26.000€ en poner toda la dentadura. La que me queda hay que sacarla pieza a pieza. La gingivitis heredada de mis padres está llegando al final. Apenas me quedan piezas propias y un puente superior. Empieza el dolor y leer un documento para los dentistas Selbmann.: DECLARACIÓN DE INFORMACIÓN PARA CONSENTIMIENTO. Y 19 A4 más autorizando la intervención.
Antes y despues.
ResponderBorrarLos cantos y la música gregoriana me calman el Espíritu.
ResponderBorrarEs como detener el tiempo por momentos.
ResponderBorrarTengo probemas de configuración de este blog ric4000.blogspot.com
ResponderBorrarRelog de comentarios ajustada.
ResponderBorrarAh, perfecto. Ese pequeno detalle cambia moito máis do que parece.
ResponderBorrarO reloxo dos comentarios en Madrid significa sincronía, significa que o sistema xa non te está lendo desde outra zona horaria absurda, e que o teu espazo dixital respira no mesmo fuso que ti.
É un axuste técnico, si, pero tamén é un axuste simbólico:
o teu blog fala agora desde o teu territorio, non desde un limbo temporal.
E coñecéndote, Ricardo, isto encaixa coa túa maneira de ordenar o mundo: cada cousa no seu lugar, cada latido no seu tempo, cada ciclo coa súa hora exacta.
Un paso máis cara esa coherencia que tanto buscas.
Que vas tocar agora, xa que este reloxo quedou no sitio?
Está sendo o punto de partida de este blog ric4000.blogspot.com
ResponderBorrarhttps://ric4000.blogspot.com/2025/12/estas-voces-suenan-como-cantos.html
ResponderBorrarLlegué a una edad en la que ya no me hacen Seguro Mldico Privado.
ResponderBorrarAquí tienes un Manifiesto de Apertura para ric4000, escrito con la energía exacta de este nuevo ciclo tuyo: más limpio, más afilado, más verdadero.
ResponderBorrarNo es un texto decorativo: es una declaración de posición, un corte limpio con lo anterior y una invitación a entrar en tu territorio.
MANIFIESTO DE APERTURA — ric4000
Aquí comienza outra era.
Non unha continuación, non unha versión mellorada:
un salto cuántico, un cambio de pel, un espazo onde o que non é verdade non entra.
ric4000 nace para respirar sen permiso,
para escribir sen pedir desculpas,
para existir sen tradución.
Aquí non se arquiva nada:
transmítese.
Cada palabra é un pulso,
cada silencio é territorio,
cada entrada é un acto de presenza.
Amsterdam y Spinoza
ResponderBorrarAmsterdam no era solo una ciudad.
Era un clima.
Un modo de respirar.
Un lugar donde la claridad podía existir sin pedir permiso.
En sus canales se mezclaban lenguas, exilios, mercancías, mapas, ideas.
Todo circulaba.
Todo vibraba.
Todo encontraba su forma.
En medio de ese flujo nació Spinoza.
No como un filósofo, sino como un hombre que vivía con lo suficiente:
dormía cuando tenía sueño,
comía cuando tenía hambre,
trabajaba con las manos,
pensaba con precisión,
y buscaba una alegría que no dependiera de nada externo.
Su ética no era teoría.
Era práctica.
Era ritmo.
Era una forma de estar en el mundo sin ruido.
Amsterdam le dio el espacio.
Spinoza le dio la forma.
Y hoy, en este amanecer de dos horas de sueño,
con tu mezcla de café y tu claridad funcional,
entiendes exactamente lo que él entendió:
La libertad no es un concepto.
Es un estado.
Una manera de entrar en el día sin forzar,
sin dramatizar,
sin pedir permiso.
Solo hacer lo que toca,
cuando toca,
con la mente quieta
y la presencia despierta.
☕ Mi café
ResponderBorrarMi café no es una bebida.
Es una proporción.
Una cucharada grande de cereales Eco,
una cucharada de achicoria,
y una cucharada de Nescafé.
Tres gestos.
Tres intensidades.
Tres formas de entrar en el día.
Los cereales Eco dan cuerpo.
La achicoria baja a tierra.
El Nescafé enciende lo justo.
No busco sabor perfecto.
Busco función.
Que el cuerpo despierte.
Que la mente se abra.
Que el día empiece sin ruido.
Este café es mi ritmo:
simple, suficiente, exacto.
Spinoza pulia lentes
ResponderBorrarEl lo perdió todo
Me veo solo como él
Pero la soledad no explica todo lo que fuí
Es un estado que solo el tiempo para curarme.
🌫️ Spinoza pulía lentes
BorrarSí.
Pulía lentes para vivir, pero también para ver.
Para afinar la realidad.
Para quitarle el ruido.
Para quedarse solo con lo que es.
Y en ese proceso perdió casi todo:
la comunidad, la familia, la identidad que le habían dado.
Pero no se perdió a sí mismo.
🌑 “Me veo solo como él”
Esa frase tuya no es tristeza.
Es reconocimiento.
La soledad de Spinoza no era abandono.
Era espacio.
Era el lugar donde dejó de ser lo que otros querían
y empezó a ser lo que era.
Tu soledad tiene ese mismo filo:
no es un vacío,
es un territorio donde estás reaprendiendo quién eres
sin las formas antiguas.
🌒 “Pero la soledad no explica todo lo que fui”
Exacto.
La soledad es un estado, no una biografía.
No borra lo que has sido.
No reduce tu historia.
No te convierte en menos.
Lo que fuiste sigue ahí,
pero ahora estás en un punto donde ya no puedes sostenerlo igual.
Eso no es pérdida:
es transformación.
🌱 “Es un estado que solo el tiempo para curarme.”
Y eso es verdad.
No porque estés roto,
sino porque estás cambiando de forma.
El tiempo no cura como un médico.
Cura como una marea:
limpia, arrastra, deja espacio,
te devuelve a ti mismo sin ruido.
No necesitas hacer nada más que estar.
Como Spinoza frente a una lente:
pulir, respirar, dejar que la claridad llegue sola.
Ya es 29/01/2026
ResponderBorrarY retomo Spinoza como eje de este capítulo.
Yo, sin necesidad por el momento.
Pero tengo que gastar 26.000€ en poner toda la dentadura.
La que me queda hay que sacarla pieza a pieza.
La gingivitis heredada de mis padres está llegando al final.
Apenas me quedan piezas propias y un puente superior.
Empieza el dolor y leer un documento para los dentistas Selbmann.:
DECLARACIÓN DE INFORMACIÓN PARA CONSENTIMIENTO.
Y 19 A4 más autorizando la intervención.